เมื่อน้ากับหลานคุยเรื่องมือถือ
posted on 06 Mar 2008 21:39 by kennyhass in ABOUTME
โอว...สงสัยคำว่า "บ้านน๊อก-บ้านนอก" คงจะน้อยเกินไปสำหรับผมซะแล้ว
ระหว่างทางกลับบ้าน หลานผมก็พูดเหมือนจะให้ผมซื้อมือถือตัวใหม่้ เพราะแม่ไม่ยอมซื้อให้ ผมเลยถามว่าจะเอาไปทำอะไร หลานก็ตอบว่า เพื่อนของเขามีมือถือตัวใหม่ ถ่ายรูปได้6ล้านปิ๊เซ่ (หรือpixelแบบที่เด็กประถมเรียก) ถ่ายวีดีโอก็ได้ เป็นสมุดบันทึกก็ได้ แถมดูปฏิทินก็ได้
โอว...เด็กสมัยนี้ใช้PDA Phoneกันแล้ว ท่าทางผมคงต้องหาคำอะไรที่พอๆกับด่า "หลังเข๊า-หลังเขา" ห้าล้านคำซะแล้วสิ
เมื่อสงบสติอารมณ์ตัวเองได้ ผมจึงถามว่า "มือถือของหนูอ่านถ่ายภาพชัดมั้ย"
"ชัดค่ะ"
"ดูแล้วแตกต่างจากเครื่องของเพื่อนหรือเปล่า"
"อืม....ไม่ค่อยต่างค่ะ"
"งั้นหนูก็คงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนสินะ"
"....ค่ะ แต่เขาว่าปิ๊เซ่ยิ่งสูงยิ่งดีไม่ใช่เหรอคะ"
"แล้่วหนูรู้หรือเปล่าว่าปิ๊เซ่แปลว่าอะไร"
"ไม่รู้ค่ะ" หลานตอบ "น้ารู้เหรอคะ"
"ไม่รู้หรอก ก็เห็นหนูพูดถึงปิ๊เซ่ก็คิดว่าหนูจะอธิบายให้น้าเข้าใจได้" ผมหัวเราะจนหลานทำหน้ามุ่ยเป็นตูดลิงด้วยความอาย
เด็กหนอเด็ก แค่คำว่าPixelยังไม่รู้เลย...
"เวลาหนูจดการบ้าน หนูใช้อะไรจด" ผมถามต่อ
"ใช้สมุดจดการบ้านค่ะ"
"เวลาหนูจะดูปฏิทิน หนูดูจากไหน"
"ดูจากที่เขียนบนกระดานดำค่ะ"
"แล้วหนูลำบากมากมั้ย เวลาที่หนูต้องจดใส่สมุดและดูปฏิทินบนกระดาน"
"ก็ไม่ได้ลำบากมากหรอกค่ะ"
"แล้วหนูจำเป็นมากแค่ไหนที่ต้องใช้มือถือแบบเพื่อนหนู"
"...ไม่จำเป็นค่ะ" หลานเริ่มใช้เวลาคิดในการตอบค่อนข้างนาน "แต่หนูอยากจะมีแบบที่เพื่อนคนนั้นมี"
"ถ้ามี หนูจะดูแลรักษามั้ยได้มั้ย"
"...หนู...หนูรักษาได้ค่ะ"
"แล้วจะเชื่อได้ยังไงว่าหนูจะรักษามือถือเครื่องนั้นได้"
"...หนูจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน"
เฮ้อ...ขึ้นชื่อว่าเด็ก ยังไงก็เป็นเด็กวันยังค่ำ บอกว่าอยากได้อะไรก็ต้องได้อย่างนั้น ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาคล้ายๆแบบนี้เหมือนกัน แต่ของผมอ้อนอยากได้แค่ของราคาไม่กี่ร้อย ไม่ใช่ของที่เฉียดอยู่ที่2หมื่นเหมือนยัยหลานแก่แดดคนนั้น
"งั้นเอาอย่างนี้ น้าจะโทรคุยกับแม่หนูให้ว่าหนูเป็นเด็กดี รับรองว่าแม่ต้องเชื่อหนูแน่"
"เย้! รักน้าที่สุดเลย"
ผมกดเบอร์โทรศัพท์เข้าเครื่องพี่สาว และคุยได้สักพักตามประสาผู้ใหญ่ จึงวางหูและบอกกับหลานว่า
"ข่าวดี แม่หนูบอกว่าคืนนี้จะซื้อมือถือตัวใหม่ให้"
"เย้! ดีใจจังเลย ได้มือถือแล้ว"
แหม ยิ้มแก้มปริเชียวนะ
ไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเด็กแบบนี้เลย แต่มันจำเป็น...
"แต่ข่าวร้าย แม่หนูบอกว่าจะใช้ค่าขนมของหนูซื้อ สงสัยหนูคงจะไม่มีเงินใช้ที่โรงเรียนซะแล้วล่ะ"
"หา?"
"อ้อ ลืมบอกไป แม่หนูฝากบอกว่าค่าขนมของหนูไม่พอซื้อแน่ ก็เลยกะว่าจะทุบเต่าออมสินของหนูด้วย"
"เต่าออมสินของหนู!?"
"เอาน่ะ ค่าขนมทั้งชีวิตกับเต่าออมสินแลกกับมือถือที่หนูอยากได้ คุ้มมากนะ" ผมยิ้ม "อิจฉาจังเลย น้าเองก็อยากได้เหมือนกัน กลับไปถึงบ้านอย่างลืมไปขอบคุณแม่ด้วยล่ะ"
"ไม่เอาแล้ว หนูไม่เอามือถือแล้ว!! น้าขา ช่วยห้ามแม่หนูที หนูไม่เอามือถือแล้ว หนูจะเป็นเด็กดี จะไม่ขออะไรอีกแล้ว อย่าทุบเต่าออมสินนะ"
เฮ้อ ทำเด็กร้องไห้จนได้...ถ้าพี่ผมไม่สั่งมาก็ไม่อยากทำแบบนั้นเลย
แต่ก็นะ เป็นเด็กเป็นเล็ก จะเอามือถือแพงๆไปทำไม จริงมั้ยล่ะ?
ถ้าอย่างไรจะได้เก็บเอาไปใช้กับลูกสาวผมบ้างครับ
ชอบวิธีการปฏิเสธแบบอ้อมๆมากเลยครับ ทำแบบนี้เด็กจะได้รู้คุณค่าของเงินมากขึ้น
แปะให้อีก5ดาวเป็น10ดาวไปเลย
#1 By SkyKiD on 2008-03-06 23:26