It's good to be your friend!!

ตั้งแต่เด็ก แม่ผมชอบเรียกให้ผมมานวดเสมอ ท่านชมว่าผมมือนิ่ม เป็นหมอนวดน่าจะไปรุ่งกว่าเป็นภารโรง





ผมเคยลองเปิดร้านนวดแผนโบราณอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ดูเหมือนกิจการจะไปไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่ มีลูกค้ามาใช้บริการไม่กี่คน ส่วนใหญ่ก็คนรู้จักของแม่ทั้งนั้น
 

ผมจึงไปฝึกงานกับอาจารย์หัตถ์ทิพย์ โดยหวังว่าประสบการณ์ที่ได้ จะช่วยพัฒนาทักษะให้ผมเป็นหมอนวดที่เก่งที่สุดในเมืองไทย

 



ผมได้รับการฝึกฝนท่านวดต่างๆมากมาย แต่ผมเป็นคนเฉื่อยชา ทำอะไรก็ชักช้า เรื่องง่ายๆมักเข้าใจยาก





ไม่มีครั้งไหนที่ผมไม่เคยร้องไห้เพราะถูกใครๆเหยียดหยามย่ำยีราวกับผมเป็นเพียงเศษขยะชิ้นหนึ่งที่อยู่บนโลก





ตอนนั้นผมเพิ่งรู้ตัวเองว่า อาชีพหมอนวดไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบ มันเป็นสิ่งที่แม่ได้กล่อมใส่สมองผมมาแต่เล็กว่ามันเป็นสิ่งที่เหมาะกับผมต่างหาก





จนวันที่ผมได้เข้าไปยื่นใบลาออกกับอาจารย์หัตถ์ทิพย์พร้อมกับชี้แจ้งเหตุผลตามความเป็นจริง อาจารย์ได้ถามผมว่า "จะเลิกมันก็เลิกได้อยู่ แต่เธออยากจะเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อไปตลอดกาลงั้นเหรอ"






คำพูดของอาจารย์ ทำให้ผมเริ่มมองตัวเองใหม่อีกครั้ง 






ผมเริ่มฝึกฝนการนวดอย่างบ้าคลั่ง จนในที่สุด ฝีมือการนวดของผมก็เริ่มเท่าเทียมกับศิษย์พี่คนอื่นๆ