It's good to be your friend!!

เศร้าที่1

เมื่อวานตอนเย็น ขณะที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่ แม่ก็เดินมาถาม

"เคน วันนี้อยากกินอะไร" ตามธรรมเนียมของบ้าน ถ้าแม่เอ่ยแบบนี้แสดงว่าแม่ขี้เกียจทำกับข้าว)

"มีอะไรให้กินบ้างล่ะครับ"

"มีก๋วยเตี๋ยวกับข้าวหมูแดง อยากกินอันไหน"

"เอาข้าวหมูแดงแล้วกัน"

"อะไร กินข้าวหมูแดงอีกแล้ว กินทุกวันไม่เบื่อหรือไง"

"งั้นเอาก๋วยเตี๋ยวก็ได้ครับแม่"

ไม่ต้องแปลกใจครับ แม่ผมก็อย่างงี้แหล่ะ รู้ว่ากำลังอยากอะไร แต่ขอมีตัวเลือกเอาไว้ให้ดูเหมือนมีทางเลือกอื่น ซึ่งจริงๆแล้วไม่มีทางหรอก

"อยากกินเส้นอะไรล่ะ" แม่ถาม

"อืม...เอาเล็กชิ้นสดครับแม่"

สักพักแม่ก็ควักแบงก์ร้อยจากกระเป๋ายื่นให้ผม

"งั้นเดินออกไปซื้อให้ที แม่เอาเส้นใหญ่หมูตุ๋นไม่ใส่ลูกชิ้นนะ"

"..."

แม่ครับ คนถามควรจะเป็นคนออกไปซื้อไม่ใช่เหรอครับ...

- - - -

เศร้าที่2 

วันก่อน พ่อทำธุระใกล้ๆกับมหา'ลัยผมพอดี เลยมีโอกาสนั่งรถกลับบ้านกับพ่อ ระหว่างทางจึงแวะไปกินส้มตำด้วยกัน

ร้านส้มตำเจ้าที่ผมไปกินกับพ่อทำอร่อยก็จริง แต่แม่ครัวแก่แล้ว ออกป้ำๆเป๋อๆไปหน่อย บางทีทำๆอยู่ก็ลืมออร์เดอร์อยู่บ่อยครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน เรากินส้มตำ น้ำตก และคอหมูย่างกันหมดแล้ว แต่ยังขาดต้มแซ่บซึ่งสั่งไว้พร้อมกับ3อย่างแรก รู้เลยว่าแม่ครัวคงลืมทำอีกแหงๆ

ด้วยความเป็นห่วง พ่อจึงหันไปพูดว่า

"เคน ไปตามต้มแซ่บให้หน่อยซิ"

"อ้าว พ่อ ทำไมต้องใช้ผมด้วย ไม่บอกเด็กเสิร์ฟในร้านล่ะครับ"

"เขายุ่งอยู่ ไม่อยากไปรบกวนเขา ลูกไปบอกให้หน่อยเถอะ"

"..."

พ่อครับ พ่อจะเกรงใจเด็กเสิร์ฟทำไมครับ...

-----

เศร้าที่3

เรื่องมันมีอยู่ว่า เหลืออีกวันเดียวจะเป็นสุดท้ายที่ผมต้องทำพรีเซ้นต์ส่งอาจารย์ให้เสร็จ ผมจึงนั่งพิมพ์รายงาน40กว่าหน้าจนดึกดื่น (มัวแต่เอ้อระเหยอยู่นาน สม) กว่าจะทำเสร็จก็ตี4ครึ่งกว่า

ผมตื่นมาอีกครั้งตอน7โมงครึ่ง ตกใจมากเพราะต้องพรีเซ้นต์รายงานหน้าชั้นตอน8โมง ผมจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหา'ลัยด้วยความเร็วสูงโคตรๆ ระหว่างเดินทาง ผมรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่าง แต่นึกไม่ออกว่าลืมอะไร พอนั่งรถเมล์มาได้สักพักก็นึกขึ้นได้

ลืมเซฟงานใส่ทรัมไดร์ฟ

...ตายโหง

บ้านกูอยู่ประชาอุทิศ แต่นี่...กูอยู่วงเวียนใหญ่แล้วนะ

HOLY SHIT!!!

-----

เศร้าที่4

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่ผมไปทำธุระแถวอโศก เจ้านายได้โทรให้ผมส่งไฟล์งานมาอีกครั้ง เพราะทำไฟล์ที่ส่งไปหาย โชคดีที่ผมเอาทรัมไดร์ฟมาพอดี เลยรับปากว่าจะส่งงานไปให้

ผมจึงแวะไปที่ร้านอินเตอร์เน็ต กดคลิกๆส่งเมล์ ไม่ถึง5นาทีก็เสร็จ ก็เห็นว่ายังมีเวลาเหลืออยู่อีกเยอะ เล่นให้คุ้มค่าชั่วโมงหน่อยดีกว่า ก็เลยเปิดเวบอ่านไปเรื่อยๆ จนครบชั่วโมงก็ลุกไปจ่ายตังค์

ปรากฏว่าเจ้าของร้านคิดชั่วโมงอินเตอร์เน็ตเข้าไป 600 บาท!?

"พี่ แต่หน้าร้านพี่บอกว่าอินเตอร์เน็ต10บาทไม่ใช่เหรอ" ผมถาม

เจ้าของร้านผมทอง หน้าตาละม้ายคล้ายเต๋าสมชาย ตอบผมด้วยน้ำเสียงแข็งๆว่า

"10บาทต่อนาทีครับน้อง"

"..."

ลืมไปว่าที่นี่คืออโศก ย่านท่องเที่ยวของฝรั่ง ราคาสินค้าและบริการที่นี่ก็....อ่ะนะ

ถึงว่า ทำไมเข้าไปมีแต่ฝรั่งใช้ ไม่มีคนไทยซักคน ก็ว่าอยู่ทำไมถูกจัง ตั้ง10บาท...

HOLY SHIT!!!